Το ερώτημα για το αν το πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού οδηγείται σε πρόωρο αδιέξοδο έρχεται επιτακτικά στο προσκήνιο, καθώς ο νεοσύστατος πολιτικός φορέας «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία» βρίσκεται αντιμέτωπος με σοβαρούς εσωτερικούς κραδασμούς μόλις λίγες εβδομάδες μετά την επίσημη παρουσίασή του.

Η πρόσφατη αποχώρηση στελεχών (όπως του κ. Κοκοτσάκη) και οι δημόσιες τοποθετήσεις της ίδιας της προέδρου του κινήματος, η οποία έκανε λόγο για «εκβιασμούς και αρχηγιλίκια», επιβεβαιώνουν ότι η μετάβαση από ένα συγκινησιακά φορτισμένο κοινωνικό ρεύμα σε έναν συγκροτημένο πολιτικό οργανισμό κρύβει σημαντικές παγίδες.

Η Λεπτή Γραμμή Μεταξύ Κοινωνικής Δικαιοσύνης και Πολιτικής
Η απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να μετεξελίξει τον αγώνα της για τα Τέμπη σε κομματικό φορέα αντιμετωπίστηκε εξαρχής με σκεπτικισμό από μερίδα της κοινής γνώμης. Για πολλούς, η κίνηση αυτή ενείχε τον κίνδυνο πολιτικής εκμετάλλευσης μιας εθνικής τραγωδίας και του συλλογικού πόνου.

Από την άλλη πλευρά, υπήρξε ένα σημαντικό κομμάτι των λαϊκών στρωμάτων που είδε στην «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» μια αυθεντική ευκαιρία για μια ριζοσπαστική τομή, ένα κίνημα γεννημένο «από τα κάτω» που θα αμφισβητούσε το υφιστάμενο πολιτικό κατεστημένο και θα εστίαζε στην αποκατάσταση του κράτους δικαίου.

Ωστόσο, η εικόνα εσωστρέφειας που εκπέμπει το κόμμα από τις πρώτες του κιόλας ημέρες τείνει να απογοητεύσει όσους προσδοκούσαν μια σοβαρή και σταθερή εναλλακτική πρόταση.

Η Απάντηση Καρυστιανού και η Συγκρότηση Πολιτικού Συμβουλίου
Παρά τις αναταράξεις, η Μαρία Καρυστιανού εμφανίζεται αποφασισμένη να συνεχίσει, δηλώνοντας χαρακτηριστικά πως «η Ελπίδα αλλάζει, καθαρίζει και συνεχίζει» και αφήνοντας αιχμές ότι το διεφθαρμένο σύστημα μάχεται το κίνημα.

Σε μια προσπάθεια οργανωτικής ανασύνταξης, το κίνημα ανακοίνωσε τη συγκρότηση προσωρινού 9μελούς Πολιτικού Συμβουλίου (στο οποίο συμμετέχουν πρόσωπα όπως ο δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός και η δικηγόρος Μαρία Γρατσία), με στόχο τη στρατηγική χάραξη και την προετοιμασία του πρώτου συνεδρίου.

Το Μέλλον του Φορέα
Το κατά πόσο η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» θα καταφέρει να ξεπεράσει τις παιδικές ασθένειες της ίδρυσής της και να εκφράσει ουσιαστικά τα λαϊκά στρώματα παραμένει ανοιχτό. Αν η τρέχουσα κρίση αποδειχθεί ένα απλό ξεκαθάρισμα γραμμών ή η αρχή μιας πρόωρης αποδόμησης, είναι κάτι που θα κριθεί από την ικανότητα του φορέα να παράξει εφαρμόσιμη πολιτική πέρα από την καταγγελία. Προς το παρόν, τα δείγματα γραφής δείχνουν ότι ο δρόμος προς την πολιτική ωριμότητα είναι ιδιαίτερα ανηφορικός.