Σφοδρή κριτική για την τιμολόγηση εκδηλώσεων του Δήμου σε «πακέτα» – Θέτει ζήτημα νομιμότητας, διαφάνειας και πολιτικής αξιοπιστίας.

Η δαπάνη των 38.000 ευρώ για τη συναυλία της Ρίας Ελληνίδου στον Δήμο Κορινθίων και οι εξηγήσεις που έδωσε ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού κ. Παναγιώτης Λαμπρινός προκάλεσαν την έντονη αντίδραση του Μιχάλη Παρασκευά. Με άρθρο του στα κοινωνικά δίκτυα, ο κ. Παρασκευάς θέτει σοβαρά ερωτήματα για τη νομιμότητα της διαδικασίας, καταγγέλλει «πακέτα τιμολόγησης» που ακυρώνουν κάθε έννοια ελέγχου και κάνει λόγο για υπονόμευση της διαφάνειας στη διαχείριση των δημοτικών πόρων.

Το άρθρο του Μιχάλη Παρασκευά:

«Η πρόσφατη τοποθέτηση του Αντιδημάρχου Πολιτισμού κ. Παναγιώτη Λαμπρινού, σχετικά με την υπέρογκη δαπάνη των 38.000 ευρώ για τη συναυλία του Δήμου, άνοιξε ένα ζήτημα που ξεπερνά την απλή διαφωνία για το «αν ήταν ακριβή ή όχι» η συγκεκριμένη εκδήλωση. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο: αφορά την ίδια τη νομιμότητα και τη διαφάνεια με την οποία διαχειριζόμαστε τα δημόσια χρήματα.

Ο κ. Λαμπρινός, σε ραδιοφωνική του παρέμβαση στον Διολκο radio του κυρίου Νικολοπουλου,επιχείρησε να δικαιολογήσει το ποσό, ισχυριζόμενος ότι δεν αφορά αποκλειστικά τη χθεσινή συναυλία, αλλά περιλαμβάνει και μέρος αμοιβής για άλλη εκδήλωση. Όπως είπε, η εταιρεία που εκπροσωπεί και τις δύο δράσεις «επέλεξε να τις τιμολογήσει ενιαία».

Αλήθεια, από πότε είναι θεμιτό μια απευθείας ανάθεση να περιλαμβάνει δαπάνες άλλης εκδήλωσης; Από πότε ο Δήμος αποδέχεται να πληρώνει με «πακέτα» που φτιάχνει κατά το δοκούν ο εκάστοτε ανάδοχος;

Η νομοθεσία είναι σαφής: κάθε εκδήλωση πρέπει να έχει ξεχωριστή σύμβαση, σαφή προϋπολογισμό και διακριτό αντικείμενο. Ο Νόμος 4412/2016, που ρυθμίζει τις δημόσιες συμβάσεις, προβλέπει διαφάνεια, ανταγωνιστικότητα και αιτιολόγηση. Η δε πρόσφατη μεταρρύθμιση με τον Νόμο 5218/2025 ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την υποχρέωση καταγραφής και ελέγχου, ιδίως για δαπάνες που υπερβαίνουν τα 30.000 ευρώ.

Εδώ λοιπόν έχουμε μια προφανή στρέβλωση: δύο διαφορετικές εκδηλώσεις «κρύβονται» κάτω από μία και μόνο τιμολόγηση, με το πρόσχημα της ευκολίας. Στην πράξη όμως, αυτή η τακτική υπονομεύει κάθε έννοια ελέγχου. Ούτε η αντιπολίτευση μπορεί να ελέγξει αν το κόστος είναι εύλογο, ούτε οι πολίτες έχουν καθαρή εικόνα για το πού κατευθύνονται τα χρήματά τους.

Το ζήτημα δεν είναι οικονομικό, είναι βαθιά πολιτικό. Διότι εδώ δεν μιλάμε για μια τυπική γραφειοκρατική λεπτομέρεια, αλλά για την ίδια την αξιοπιστία της τοπικής αυτοδιοίκησης. Αν αποδεχτούμε ότι οι δημόσιες αναθέσεις μπορούν να γίνονται με τέτοιες «λογιστικές σφήνες», τότε ανοίγουμε διάπλατα τον δρόμο για αδιαφάνεια, υπερτιμολογήσεις και προχειρότητα.

Ο πολιτισμός αξίζει σεβασμό και σοβαρότητα. Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μηχανισμό τακτοποίησης τιμολογίων. Και οι δημότες αξίζουν διαφάνεια: να γνωρίζουν τι πληρώνουν, πόσο κοστίζει πραγματικά κάθε εκδήλωση και γιατί.

Ο Δήμος οφείλει άμεσα να δώσει εξηγήσεις:

1.Να αποσαφηνίσει το κόστος ανά εκδήλωση.

2.Να δεσμευτεί ότι στο μέλλον κάθε δράση θα έχει τη δική της κοστολόγηση.

Διαφορετικά, το μήνυμα που στέλνει είναι ότι η νομιμότητα είναι δευτερεύουσα και ότι τα δημόσια χρήματα μπορούν να μπαίνουν όλα στο ίδιο «τσουβάλι». Κι αυτό δεν είναι απλώς κακός πολιτιστικός σχεδιασμός· είναι κακή διοίκηση».